overdenking overdenking
Elke maand schrijft een kerkraadslid een overdenking: 

 

Het gefluister van een zachte bries (1 Koningen 19: 12b)
 
In dit hoofdstuk uit de Bijbel vinden we de profeet Elia op een berg. Misschien gaat u deze zomer naar Zwitserland op vakantie of bent u in het verleden weleens in een berggebied geweest. Wanneer je onderaan staat, dan begin je vol goede moed aan de tocht, maar hoe hoger je komt, hoe zwaarder het wordt. Elia heeft in deze geschiedenis al veertig dagen en veertig nachten gelopen, wanneer hij bij de berg Horeb aankomt. Eerder had hij nieuwe kracht gekregen door een engel die hem aanspoorde om te eten en te drinken. Maar die positieve impuls lijkt nu ver weg en deprimerende gedachten krijgen de overhand. Eenzaam, bang, koud en moe zoekt hij een schuilplaats in een holte van de berg. Hij voelt zich door God en mensen verlaten. Eigenlijk zou hij willen verdwijnen in die grot en er nooit meer uit komen. “Laat mij maar”, lijkt hij te zeggen.
 
“Elia, wat doe je hier?”, het is de stem van God die hij hier hoort. Elia stort zijn hart uit bij God en zegt: “ik heb me met volle overgave ingezet voor de Heer, de God van de hemelse machten,…. en nu hebben ze het op mijn leven voorzien”.
Gods antwoord hierop is: Blijf niet in die grot, kom in beweging: “kom naar buiten en treed hier op de berg voor mij aan” klinkt het. Maar precies op dat moment begint het te stormen en te bliksemen. Stukken berg splijten in tweeën, een vreselijk noodweer breekt uit. Elia verschuilt zich dieper in de bergopening. In dit noodweer is God niet, dat voelt Elia wel aan. Na de enorme windvlaag volgt een aardbeving en vuur, maar ook in het vuur is God niet.  
Dan opeens gaat de storm liggen. Elia schuifelt voorzichtig naar de opening van de grot. Hij hoort en voelt iets! Een vleugje wind speelt met de bladeren van struiken en bomen. U heeft het vast ook wel eens gehoord, als de wind door populierenbladeren gaat, dan hoor je de bladeren als het ware lispelen. Elia weet het direct, het is God! Niet in het geweld van stormen en bliksems, maar God is in het gefluister van een zachte bries.  
In onze wereld stormt en bliksemt het. Ons eigen leven lijkt soms een orkaan waarin we met moeite overeind kunnen blijven. Elia krijgt door deze ontmoeting met God op de berg weer energie en met de wind in de rug vervolgt hij zijn weg.
 
Ik hoop dat wij deze zomer ook een zachte bries gaan voelen. Zomaar opeens. En gefluister door de bomen. Daar hoeven we niet voor naar de Alpen, dat kan ook gewoon op de Appeldijk.

 
Wilke Versluis-Olbertijn.

 

terug